Amber: Wzruszające… Sean: Wow… to było… piękne! Noodle przecierając oczy: Będę płakać! Kim: Tak Christine… popsułaś cały wesoły nastrój… Chris: Sorry… Kim: Zagraj coś żywszego! Chris: Wiecie… chyba pójdę już spać… trochę jestem zmęczona. Dobranoc wszystkim. Podała gitarę Seanowi i skierowała się w kierunku domku. Amber: Posmutniała… to przeze mnie? Noodle: Nie przejmuj się… Ona zawsze taka jest kiedy śpiewa o Dexterze. Amber: To było o nim? Noodle: Yep! Większość tego co napisała. Są jeszcze pianki?
Amber: To może zagrasz dla nas? Kim: Tak! Chrisie zaśpiewaj coś! Chris: Oook… Sean: Weź moją gitarę. Chris brzdąknęła kilka razy. Chris: Co chcecie usłyszeć? Amber: Może to co ostatnio napisałaś? Chris: Nie skończyłam jeszcze melodii… Amber: Nie daj się prosić. Chris: Oook.
I’m so tired of being here, Suppressed by all of my childish fears, And if you have to leave, I wish that you would just leave, Your presence still lingers here, And it won’t leave me alone! These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
You used to captivate me, By your resonating light, But now I’m bound by the life you left behind. Your face it haunts my once pleasant dreams, Your voice it chased away all the sanity in me. These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone, But though you’re still with me, I’ve been alone all along…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
Amber: To może zagrasz dla nas? Kim: Tak! Chrisie zaśpiewaj coś! Chris: Oook… Sean: Weź moją gitarę. Chris brzdąknęła kilka razy. Chris: Co chcecie usłyszeć? Amber: Może to co ostatnio napisałaś? Chris: Nie skończyłam jeszcze melodii… Amber: Nie daj się prosić. Chris: Oook.
I’m so tired of being here, Suppressed by all of my childish fears, And if you have to leave, I wish that you would just leave, Your presence still lingers here, And it won’t leave me alone! These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
You used to captivate me, By your resonating light, But now I’m bound by the life you left behind. Your face it haunts my once pleasant dreams, Your voice it chased away all the sanity in me. These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone, But though you’re still with me, I’ve been alone all along…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
Amber: To może zagrasz dla nas? Kim: Tak! Chrisie zaśpiewaj coś! Chris: Oook… Sean: Weź moją gitarę. Chris brzdąknęła kilka razy. Chris: Co chcecie usłyszeć? Amber: Może to co ostatnio napisałaś? Chris: Nie skończyłam jeszcze melodii… Amber: Nie daj się prosić. Chris: Oook.
I’m so tired of being here, Suppressed by all of my childish fears, And if you have to leave, I wish that you would just leave, Your presence still lingers here, And it won’t leave me alone! These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
You used to captivate me, By your resonating light, But now I’m bound by the life you left behind. Your face it haunts my once pleasant dreams, Your voice it chased away all the sanity in me. These wounds won’t seem to heal, This pain is just too real, There’s just too much that time cannot erase…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone, But though you’re still with me, I’ve been alone all along…
When you cried I’d wipe away all of your tears, When you’d scream I’d fight away all of your fears, And I’ve held your hand through all of these years, But you still have all of me…
Noodle: O nie! Kolejna pianka wpadła mi do ognia! Chris: Masz, weź moje. Noodle: Dzięki Chrisie. Amber: Chłopaki mówili mi, że mieliście świetny debiut. Chris: Dzięki. To wiele dla nas znaczy. Sean: Rzadko kiedy początkujący zespół jest taki… profesjonalny. Chris: Wiesz, w zasadzie to my wcześniej graliśmy, ale pod inną nazwą… Amber: Tak? Jak się nazywaliście? Noodle z dumą: Manic Subsidal. Nasz kawałek puszczali w radio! Sean: To byliście Wy!? Hiro: Graliście dobrego punk rocka… Sean: Jaki ten świat mały… Amber: Ja też pamiętam! Był świetny! Ale Ty Chris nie śpiewałaś… Chris: Nie… Noodle: Śpiewał Dexter, który był liderem. Chris grała na gitarze. Teraz Christine komponuje i pisze teksty. Jest najlepsza!
Noodle: O nie! Kolejna pianka wpadła mi do ognia! Chris: Masz, weź moje. Noodle: Dzięki Chrisie. Amber: Chłopaki mówili mi, że mieliście świetny debiut. Chris: Dzięki. To wiele dla nas znaczy. Sean: Rzadko kiedy początkujący zespół jest taki… profesjonalny. Chris: Wiesz, w zasadzie to my wcześniej graliśmy, ale pod inną nazwą… Amber: Tak? Jak się nazywaliście? Noodle z dumą: Manic Subsidal. Nasz kawałek puszczali w radio! Sean: To byliście Wy!? Hiro: Graliście dobrego punk rocka… Sean: Jaki ten świat mały… Amber: Ja też pamiętam! Był świetny! Ale Ty Chris nie śpiewałaś… Chris: Nie… Noodle: Śpiewał Dexter, który był liderem. Chris grała na gitarze. Teraz Christine komponuje i pisze teksty. Jest najlepsza!
Noodle: O nie! Kolejna pianka wpadła mi do ognia! Chris: Masz, weź moje. Noodle: Dzięki Chrisie. Amber: Chłopaki mówili mi, że mieliście świetny debiut. Chris: Dzięki. To wiele dla nas znaczy. Sean: Rzadko kiedy początkujący zespół jest taki… profesjonalny. Chris: Wiesz, w zasadzie to my wcześniej graliśmy, ale pod inną nazwą… Amber: Tak? Jak się nazywaliście? Noodle z dumą: Manic Subsidal. Nasz kawałek puszczali w radio! Sean: To byliście Wy!? Hiro: Graliście dobrego punk rocka… Sean: Jaki ten świat mały… Amber: Ja też pamiętam! Był świetny! Ale Ty Chris nie śpiewałaś… Chris: Nie… Noodle: Śpiewał Dexter, który był liderem. Chris grała na gitarze. Teraz Christine komponuje i pisze teksty. Jest najlepsza!
Gavin: Proszę bardzo, Twój pokój. Łazienka jest za tymi drzwiami. Chris: Dzięki. Gavin: Mój pokój jest na przeciwko, gdybyś potrzebowała czegoś. Chris: Ok. Gavin: Zaraz rozpalimy ognisko, więc odśwież się i zejdź na dół. Chris: Ok. Gavin: Skoro już wszystko wiesz, to idę. Chris: Ok. Gavin: Dlaczego przypomniała mi się scena z Leona Zawodowca? Chris rozbawiona: Za dużo OK? Gavin przedrzeźniając: And stop saying Ok all the time, Ok? Chris: Ok!
Miladysims 