Chris: Powinnam była zostać w domu. Znowu wszystko popsułam.
Kim: Chrisie… nawet nie chcę myśleć co by się stało, gdyby nie było Pani Potter w pobliżu. Nikt nie ma do Ciebie pretensji. Przestań się obwiniać za coś, na co nie masz wpływu.
Chris: Będzie lepiej jeśli wrócę do domu.
Pani Potter: Kochanie nigdzie Ciebie samej nie puszczę. Zostaniesz u nas na noc. Masz jeszcze zawroty głowy?
Chris: Nie… Już wszystko w porządku. Naprawdę nie chcę robić kłopotu i nadużywać gościnności. Proszę tylko wezwać taksówkę.
Pani Potter: Skarbie, nie będę się z Tobą kłócić, ale lepiej żebyś została dzisiaj z nami. Nigdzie nie będziesz bardziej bezpieczna niż w domu wykwalifikowanej pielęgniarki. Jeśli puszczę Cię w tym stanie, będę cały czas się o Ciebie martwić, a tego chyba byś nie chciała?
Chris: Nie…
Pani Potter: Więc leż i odpoczywaj.
Chris: Przepraszam… Przepraszam, że wystraszyłam Amy.
Pani Potter: Kochanie, Amy jest już duża. Nie powinnaś zaprzątać sobie tym głowy.
Chris: Mimo wszystko… Czuję się z tym beznadziejnie.
Kim: Odpoczywaj, pogadamy jutro rano.
Chris: Rano? Miałaś jechać z Seanem do swoich rodziców.
Kim: Zadzwoniłam i powiedziałam, że jednak nie przyjadę…
Chris: Nie rób tego ze względu na mnie! Nic mi nie jest. To była jednorazowa sytuacja. Po prostu nerwy mi puściły…
Kim: Nie zostawię Ciebie samej.
Chris: Nic mi nie będzie. Muszę tylko unikać kontaktów z matką.
Kim: Pogadamy rano. Śpij już.
Miladysims 