Tag: sims screenshots

Gavin nalał dwie szklaneczki whisky.
Gavin: Nie ma lodu.
Chris: Nie szkodzi. Po co rozwadniać.
Wzięła większy łyk.
Gavin: Lepiej?
Chris: Lepiej…
Gavin: Na pewno? 
Chris: mhm… *dopiła resztę* Dolej jeszcze.
Spojrzał na nią z wahaniem.
Chris: Od alkoholu się nie zapowietrzę. No dalej…
Podsunęła bliżej szklankę
Gavin: Nie pij tak szybko, bo zaraz mi tu fikniesz. 
Chris: Ok… Sorry… mam trochę ciśnienie.
Gavin: Właśnie widzę. 
Chris: Nie mogę spać, a to był ciężki dzień… Muszę jakoś… odpędzić myśli…
Gavin: O czym tak rozmyślasz, jeśli wolno spytać? 
Chris: Na pewno chcesz to usłyszeć?
Gavin: Czemu nie… skoro już nie śpię. 
Chris: Myślałam *odchrząknęła* o Harrym… to znaczy o moim bracie. Zastanawiałam się, czy ucieszył się z prezentu ode mnie. I czy mama włożyła te same perły co zawsze…
Zawiesiła na chwilę głos, nie wiedząc czy mówić dalej, jednak wyczekujące spojrzenie Gavina skłoniło ją do podjęcia przerwanego wątku.
Chris: Dostała je kiedyś od mojego ojca na gwiazdkę. Wtedy nie mieliśmy kasy, więc to był spory wydatek. Zakładała je tylko raz w roku, właśnie na tę specjalną okazję… kiedy byliśmy wszyscy razem… To były moje najszczęśliwsze chwile. Dzisiaj kiedy patrzyłam na Amy… zazdrościłam jej. Była taka szczęśliwa. Nie chciałam… Ja… Jak zwykle wszystko popsułam. 
W jej oczach pojawiły się łzy, więc przetarła je nerwowo w nadziei, że ich nie zauważył. Nawet jeśli je dostrzegł nie dał nic po sobie poznać. 
Chris: Najpiękniejsze chwile, to te z naszego dzieciństwa, prawda? To chyba już nigdy nie wróci.
Gavin wzruszył ramionami: To zależy tylko od nas. A co do Amy… Była dzisiaj szczęśliwa, ale tak naprawdę ona też za kimś tęskni. Mimo że ma dopiero 10 lat, to straciła już ojca. 
Zamyśliła się nad tym co powiedział. Gavin w tym czasie pociągnął długi łyk whisky.

Previous // Next

Gavin nalał dwie szklaneczki whisky.
Gavin: Nie ma lodu.
Chris: Nie szkodzi. Po co rozwadniać.
Wzięła większy łyk.
Gavin: Lepiej?
Chris: Lepiej…
Gavin: Na pewno? 
Chris: mhm… *dopiła resztę* Dolej jeszcze.
Spojrzał na nią z wahaniem.
Chris: Od alkoholu się nie zapowietrzę. No dalej…
Podsunęła bliżej szklankę
Gavin: Nie pij tak szybko, bo zaraz mi tu fikniesz. 
Chris: Ok… Sorry… mam trochę ciśnienie.
Gavin: Właśnie widzę. 
Chris: Nie mogę spać, a to był ciężki dzień… Muszę jakoś… odpędzić myśli…
Gavin: O czym tak rozmyślasz, jeśli wolno spytać? 
Chris: Na pewno chcesz to usłyszeć?
Gavin: Czemu nie… skoro już nie śpię. 
Chris: Myślałam *odchrząknęła* o Harrym… to znaczy o moim bracie. Zastanawiałam się, czy ucieszył się z prezentu ode mnie. I czy mama włożyła te same perły co zawsze…
Zawiesiła na chwilę głos, nie wiedząc czy mówić dalej, jednak wyczekujące spojrzenie Gavina skłoniło ją do podjęcia przerwanego wątku.
Chris: Dostała je kiedyś od mojego ojca na gwiazdkę. Wtedy nie mieliśmy kasy, więc to był spory wydatek. Zakładała je tylko raz w roku, właśnie na tę specjalną okazję… kiedy byliśmy wszyscy razem… To były moje najszczęśliwsze chwile. Dzisiaj kiedy patrzyłam na Amy… zazdrościłam jej. Była taka szczęśliwa. Nie chciałam… Ja… Jak zwykle wszystko popsułam. 
W jej oczach pojawiły się łzy, więc przetarła je nerwowo w nadziei, że ich nie zauważył. Nawet jeśli je dostrzegł nie dał nic po sobie poznać. 
Chris: Najpiękniejsze chwile, to te z naszego dzieciństwa, prawda? To chyba już nigdy nie wróci.
Gavin wzruszył ramionami: To zależy tylko od nas. A co do Amy… Była dzisiaj szczęśliwa, ale tak naprawdę ona też za kimś tęskni. Mimo że ma dopiero 10 lat, to straciła już ojca. 
Zamyśliła się nad tym co powiedział. Gavin w tym czasie pociągnął długi łyk whisky.

Previous // Next

Gavin nalał dwie szklaneczki whisky.
Gavin: Nie ma lodu.
Chris: Nie szkodzi. Po co rozwadniać.
Wzięła większy łyk.
Gavin: Lepiej?
Chris: Lepiej…
Gavin: Na pewno? 
Chris: mhm… *dopiła resztę* Dolej jeszcze.
Spojrzał na nią z wahaniem.
Chris: Od alkoholu się nie zapowietrzę. No dalej…
Podsunęła bliżej szklankę
Gavin: Nie pij tak szybko, bo zaraz mi tu fikniesz. 
Chris: Ok… Sorry… mam trochę ciśnienie.
Gavin: Właśnie widzę. 
Chris: Nie mogę spać, a to był ciężki dzień… Muszę jakoś… odpędzić myśli…
Gavin: O czym tak rozmyślasz, jeśli wolno spytać? 
Chris: Na pewno chcesz to usłyszeć?
Gavin: Czemu nie… skoro już nie śpię. 
Chris: Myślałam *odchrząknęła* o Harrym… to znaczy o moim bracie. Zastanawiałam się, czy ucieszył się z prezentu ode mnie. I czy mama włożyła te same perły co zawsze…
Zawiesiła na chwilę głos, nie wiedząc czy mówić dalej, jednak wyczekujące spojrzenie Gavina skłoniło ją do podjęcia przerwanego wątku.
Chris: Dostała je kiedyś od mojego ojca na gwiazdkę. Wtedy nie mieliśmy kasy, więc to był spory wydatek. Zakładała je tylko raz w roku, właśnie na tę specjalną okazję… kiedy byliśmy wszyscy razem… To były moje najszczęśliwsze chwile. Dzisiaj kiedy patrzyłam na Amy… zazdrościłam jej. Była taka szczęśliwa. Nie chciałam… Ja… Jak zwykle wszystko popsułam. 
W jej oczach pojawiły się łzy, więc przetarła je nerwowo w nadziei, że ich nie zauważył. Nawet jeśli je dostrzegł nie dał nic po sobie poznać. 
Chris: Najpiękniejsze chwile, to te z naszego dzieciństwa, prawda? To chyba już nigdy nie wróci.
Gavin wzruszył ramionami: To zależy tylko od nas. A co do Amy… Była dzisiaj szczęśliwa, ale tak naprawdę ona też za kimś tęskni. Mimo że ma dopiero 10 lat, to straciła już ojca. 
Zamyśliła się nad tym co powiedział. Gavin w tym czasie pociągnął długi łyk whisky.

Previous // Next