Chris chwiejnym krokiem zmierzała w kierunku lodowiska. W głowie huczało jej od myśli. Nikt nie będzie jej mówił, że się czegoś boi, a już na pewno nie Gavin. Jeszcze mu pokaże! Postawiła pierwszy krok. Niepewnie zrobiła drugi. Przy trzecim nogi jej się rozjechały, więc zaczęła machać rękami, żeby złapać równowagę. Nie było czego się przytrzymać, a barierka była zbyt daleko. Dlaczego tak daleko?
Gavin: Nie jeździłaś nigdy wcześniej?
Chris: Trochę… jak byłam mała… z tatą… ale nie szło mi najlepiej.
Nie mogła skupić się na dwóch rzeczach jednocześnie, więc robiła przerwy między słowami. Chwiała się na boki przy każdym kroku, ale nie szło jej najgorzej. Jej zacięcie widoczne na twarzy przyprawiało go o uśmiech na twarzy. Zganił się za to w duchu. Powinien zachować powagę, bo jego intencje mogą zostać źle odebrane.
Gavin: Idzie Ci całkiem nieźle.
Chris: A Ty gdzie się nauczyłeś jeździć?
Gavin: Grałem w hokeja.
Chris: To w Twoim stylu.
Gavin: Co masz na myśli?
Chris: Hokej to taka trochę agresywna gra. Faceci zasuwają rozbijając się na ściankach. Więcej tam przemocy niż samej gry. Pasuje do Ciebie…
Gavin: Dziewczyno, nic nie wiesz o hokeju! Będę musiał kiedyś zabrać Ciebie na prawdziwy mecz i pokazać na czym to polega. Hokej to świetna gra zespołowa.
Chris: łoo… łooo… łoooo!
Znowu zaczęła chwiać się na boki. Gavin spojrzał na nią z pobłażaniem i wyciągnął w jej kierunku rękę.
Gavin: Będzie Ci łatwiej jeśli chwycisz się czegoś. Złap się mnie.
Chris: Dzięki… radzę sobie.
Gavin: Chyba nie do końca.
Chris: Nie potrzebuję Twojej pomocy!
Gavin: Jak uważasz, ale tak byłoby Ci łatwiej przyzwyczaić się.
Z hardą miną próbowała zapanować nad swoimi ruchami. Nie miała zamiaru dawać mu satysfakcji.
Miladysims 