Amber: Jak Wam idzie? Potrzebujecie pomocy?
Chris: Nie dzięki, właśnie kończymy.
Amber: Ok, gdyby co się działo będę w biurze.
Chris wahała się przez chwilę, ale postanowiła wziąć sobie radę Mathew do serca, więc niepewnie zawołała Amber zanim ta odeszła.
Chris: Amber zaczekaj…
Amber: Tak?
To było trochę krępujące, ale uznała, że nie ma wyboru. Miała pewne obawy co do reakcji Amber, ale już podjęła decyzję, więc teraz musiała swoje postanowienie przerodzić w czyn.
Chris: Słuchaj mam małą prośbę do Ciebie. Mianowicie… czy mogłabyś… dać mi adres Gavina?
Poczuła jeszcze większe skrępowanie, bo tak jak przeczuwała Amber nie była zadowolona z tego co usłyszała. Jej twarz momentalnie stężała, a oczy świdrowały teraz Christine na wylot. To chyba nie był najlepszy pomysł. Nie miała jednak wyboru. Wolała wziąć adres od Amber, niż od Kimberly, która później prawdopodobnie nie dawałaby jej spokoju i wypytywała bez końca o szczegóły oraz przebieg wydarzeń. W każdym razie mimo całej złości Amber w porę się opanowała i nawet próbowała rzucić lekkim tonem:
Amber: Jasne… nie ma problemu. A można wiedzieć po co Ci?
Tego pytania Chris się nie spodziewała. Miała ochotę odpowiedzieć, że to przecież nie jej sprawa, ale w ten sposób raczej nie poprawiłaby zaistniałej sytuacji.
Chris: Ach… no wiesz… muszę mu tylko coś oddać. To niby nic pilnego… ale rzadko go widuję i nie chciałabym zapomnieć… nie chcę mieć wobec niego długu… no wiesz.
Nie mogła uwierzyć, że ten pokrętny bełkot wyszedł właśnie z jej ust. Skarciła siebie w duchu.
Amber: Zaraz Ci zapiszę na kartce i przyniosę.
Chris: Dzięki… nie spiesz się. Jak mówiłam… to nic pilnego.
Amber odwróciła się bez słowa i odeszła szybkim krokiem. Christine odetchnęła głęboko. Poczuła niewysłowioną ulgę.
Miladysims 